Manifestom

​

Bir heykeli oluşturmaya başlarken gölgesini de tasarlıyorum.

Metalin nerede duracağı kadar, ışığın nereden geçeceğini ve geride nasıl bir iz bırakacağını düşünüyorum.​

Parçaların arasında oluşan boşluklar da en az metal kadar eserin biçimini belirliyor.

​

Heykelimin yerleştiği mekâna saygı duymasını istiyorum.

Arkasında bir ağaç, bir bulut, bir insan ya da duvar varsa, parçaların arasından görünmeye devam edebilmeli.

Heykelim de oradaki hayatın bir parçası olmalı; önünü kesmemeli.

​

Parçaları keserken, eğerken, bükerken; kimi zaman küçücük bir parçayla bütünün dengesini ararken yoğun bir kaos yaşıyorum.

Görmek için sabırsızlandığım biçim karşımda belirdiğinde, bütün o gerilim yerini derin bir ferahlığa bırakıyor.

​

Birbirine bağladığım yüzlerce parça, artık tek tek seçebildiğim hâlde birbirinden ayrı düşünemediğim bir bütüne dönüşüyor.

​​​

Bütün bu emeğin sonunda, dünyada biraz daha yer kaplamak değil, biraz daha yer açmak istiyorum.

​

Manifestomun tamamını okumak için tıklayınız